„...prześladowanie wierzących jawi się we współczesnym świecie także przez działania zmierzające do usuwania krzyży z miejsc publicznych.” –ks. profesor Jan Dyduch.
Od czasów rzymskich prześladowania chrześcijan nigdy nie były w Polsce tak okrutne. Kapłanów wygnano z kościołów, zabroniono im wygaszania kazań, każdego dnia dziesiątki chrześcijan rzuca się lwom na pożarcie. Zostali wypchnięci do katakumb, gdzie każdego dnia muszą słuchać w radio i w telewizji sączącej się od rana do nocy ateistycznej propagandy. Głodne lwy biegają od sanktuarium do sanktuarium wyłapując wystraszonych chrześcijan przemykających pod ścianami, żeby zanieść błagania do Maryi. Sterroryzowani chrześcijanie nigdzie nie znajdują spokoju. Leżą krzyżem w piwnicach i nie odważają sie wyjść na ulice, gdzie czyhają na nich watahy strasznych ateistów. Trybunały odmawiają im prawa do oddychania. Biedni chrześcijanie, ateiści rozbestwili się tak bardzo, że odważają się zadawać pytania, kwestionować biskupia moralność, krytykować, a nawet mówią, że państwo nie musi być własnością Kościoła. Czy nie powinniśmy ograniczyć troszkę prześladowania chrześcijan?

Oczywiście, nie możemy być pewni niczego, ale mało jest pewniejszych rzeczy niż fakt ewolucji. NIe jest dziurawy jak sito. Po prostu nie wiemy o nim wszystkiego, a to są dwie różne rzeczy. Kreacjonizm to brednie.

O nie Zbyszku! Religia i religijność, jak i wszystko inne, zależy od tego kto ją pojmuje.

Najpiękniejszym i najgłębszym przeżyciem, jakie może być dane człowiekowi, jest poczucie tajemniczości. Jest to podstawowa zasada każdej religii, tak jak i wszystkich poważnych dążeń w sztuce i nauce. Ten, kto nigdy tego nie doświadczył, wydaje mi się jeśli nie martwy, to w każdym razie ślepy. Wrażenie, że za wszystkim, czego doświadczamy , ukrywa się coś, czego nasz umysł nie może ogarnąć i czego piękno i majestat dosięga nas jedynie pośrednio jako słabe odbicie, to jest religijność. W tym sensie jestem religijny. Mnie wystarcza dziwić się tym wszystkim i próbować pokornie ogarnąć umysłem czysty obraz wzniosłej struktury wszystkiego, co istnieje.

>Przeczytałeś kilka tysięcy książek?
   Nie zapisywałem, ale coś tak by się uzbierało - wagarowicz to dla mnie synonim połykacza książek, prócz karciarza.

Dla mnie też . Ale nie wiem, czy przekroczyłem 3000.

>Dla mnie też . Ale nie wiem, czy przekroczyłem 3000.
   Myślę, że przez prawie 50 latek też coś koło tego nazbierałem, ale kilka tysięcy lepiej brzmi i kłamstwem nie jest.

>   By nie mnożyć i powielać argumentów zacytuję ci tylko jedno zdanie z postu Osnowy:
>A jakież to dobro płynie z homo adopcji, którego nie daje adopcja przez parę hetero?

A jakież to dobro płynie z heteroadopcji, którego nie daje adopcja przez parę homo?

>Tak jak jest bardzo możliwe że chrześcijaństwo wcześniej przyszło niż chrzest Mieszka.

Nie przyszło, tylko zostało narzucone. Z Moraw

Ależ uważam, że mam rację! Zaraz to udowodnię.
Tajemniczości jest wokół nas aż nadto. Nauka nie poradziła sobie jak sądzę jeszcze z wyjaśnieniem wszystkiego. Czytając S-F można dojść do wniosku, że kolejne wizje przedstawione w książkach stają się rzeczywistością.
Nie można więc wykluczyć odkrycia przez naukę faktu istnienia świata istot niematerialnych i nawet stwierdzenia, że życie po życiu jest możliwe, jakkolwiek obrazoburczo nie zabrzmiałoby to na forum Racjonalsty.
Zwróć proszę uwagę, że właśnie dla osoby niewierzącej, uznającej sam fakt wiary za coś irracjonalnego, świat pozostaje dużo bardziej tajemniczy niż dla osoby wierzącej. Ateista zadaje sobie pytania, rozważa różne możliwości, jest dociekliwy/chce wyjaśnić tajemnice/docieka prawdy.
Tymczasem dla kogoś, kto wierzy, a więc przyjmuje za oczywistość fakt istnienia Boga i życia po życiu, żadnej tajemnicy nie ma. Wszystko jest jasne.
Pamiętasz z pewnością Miłującego prawdę. Chociaż uważam współczucie za coś uwłaczającego godności człowieka(pusty gest), to jemu akurat współczuję. Współczuję mu, że on wie, że nie ma dla niego żadnej tajemnicy. Dla mnie świat wokół jest aż nadto tajemniczy, nie jestem "alfa i omegą".

Tak więc jest akurat odwrotnie niż napisał/powiedział Einstein.
Einstein napisał bzdurę.
Podstawową zasadą każdej religii jest dawanie odpowiedzi na każde pytanie. Reszty nie będę więc komentował.
Einstein był dobry w fizyce, podobnie jak Dawkins w biologii. Nie powinni brać się za rzeczy, na których się nie znają/które ich przerastają.

Wczoraj wzruszyłem się, oglądając zakończenie filmu "American Beauty" i słuchając końcowych zdań. Wielokrotnie czułem to, o czym mówił w epilogu główny bohater(Kevin Spacey) - coś takiego, że serce rośnie, pęcznieje i wydaje się, że w końcu pęknie. Coś, co dławi człowieka w gardle, co powoduje uczucie tęsknoty i nostalgii. Czułeś coś takiego obcując ze sztuką?

Pozdrawiam - Zbyszek

---

Wiara kończy się wtedy, gdy zaczynają się wątpliwości.

>Ja do wszystkiego dodałbym jeszcze szacunek do prawdy. Obok handlu, ludzie dorośli mogą przecież nie chować głów w piasku.
Ja nie rozstrzygam o prawdzie, nie czuję się kompetentny.
Uważam, że prawda jest jedna(ponad podziałami), ale nikt jej nie zna.
Są wyłącznie spekulacje i targi.

Pozdrawiam - Zbyszek

---

Wiara kończy się wtedy, gdy zaczynają się wątpliwości.

>A jakież to dobro płynie z heteroadopcji, którego nie daje adopcja przez parę homo?
   Rodzina normalna daje dziecku pełny wzorzec zachowań wynikających z codziennego obcowania w domu, w rodzinie tworzonej przez kobietę z mężczyzną.

> .. nie mają głosu ..

.. jako i ryby. Tego nie zmienisz
.

>   Rodzina normalna daje dziecku pełny wzorzec zachowań wynikających z codziennego obcowania w domu, w rodzinie tworzonej przez kobietę z mężczyzną.

O jakim wzorcu piszesz?
Przecież to mit. Nie ma czegoś takiego jak jeden wzorzec powielany we wszystkich rodzinach.
Tandetne, puste hasło rodem z parareligijnego bełkotu o cywilizacji życia.

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>>   Rodzina normalna daje dziecku pełny wzorzec zachowań wynikających z codziennego
>Tandetne, puste hasło rodem z parareligijnego bełkotu o cywilizacji życia.

Daruj 'wcinkę'. Sugerujesz, że hasło odwrotne do "normalnej rodziny" jest bardziej dopracowane, pełniejsze i z lepszego rodu scricte-racjonalnej mowy o naturze życia?

Sugeruję, że pojęcie "normalnej rodziny" jest kolejnym narzędziem adamiakowych manipulacji. Z arsenału prawackiego bełkotu, owszem.

Zakłada ono, że heteryckie rodziny realizują wzorzec owego tajemniczego uniwersalium "normalnej rodziny" i wzorzec ten oddziałuje i kształtuje dzieci.

Pytam się w czym realizuje? Przecież co rodzina to inne relacje między dziećmi, rodzicami, rodzicami a dziećmi. Czy Adamiak ma jakiekolwiek dowody, że rodziny heteryckie mają coś w opozycji do rodzin homo (nie licząc zestawu odmiennych narządów płciowych)? Wątpię. Orientacja seksualna, płeć biologiczna, płeć kulturowa i wreszcie identyfikacja płciowa to różne rzeczy. W mozaice możliwych kombinacji są rodziny hetero zdecydowanie bardziej podobne do pewnych rodzin homo niż jakichkolwiek innych rodzin hetero.

Dlatego właśnie gadanina Adamiaka jest bzdurzeniem z krainy mitu.

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

No to muszę ci dorównać . Na razie utknąłem przy końcu biografii Beethovena. Ech... Ładnie napisana, tylko koniec smutny. Ja chcę X symfonii!!! Ale dobrze, że jest IX