W chwili obecnej aż 900 naukowców z całego świata wyraziło dla mnie wsparcie. Stało się tak dlatego, że zostałem zaatakowany przez firmę Monsanto i naukowców związanych z ta firmą. Zaczęli oni szerzyć pogłoski, ze moje badania nie są poważne, bo mówię, że GMO nie jest dobre.

Zaczęło się to w Indiach, gdzie występowałem jako biegły tamtejszego sądu najwyższego. Chodziło tam o wyrok w sprawie dopuszczenia do upraw bakłażana modyfikowanego genetycznie, który zawierał dużo insektycydów. Gdy Ministerstwo Rolnictwa Indii zleciło nam testy, stwierdziliśmy problemy zdrowotne u zwierząt karmionych tym bakłażanem. Pojawiły się u nich problemy z wątrobą i nerkami, podobnie jak u zwierząt karmionych kukurydzą GMO w Europie. Moja konkluzja była prosta - te szkodliwe uprawy powinny być zakazane. MAHYCO - filia Monsanto w Indiach, odpowiedziała: "nie, tu nie ma zupełnie problemu". A my na podstawie naszego naukowego raportu, który miał 400 stron, powiedzieliśmy: "tak, tu jest problem!" Wtedy Ministerstwo Rolnictwa Indii wysłuchało opinii mojego instytutu i orzekło, ze potrzebne są długoletnie testy przed dopuszczeniem tego bakłażana do uprawy w Indiach. Wtedy przyjechała do Indii Hillary Clinton i powiedziała: "Indie nie powinny podejmować takiej decyzji, wszystkie komisje naukowe na świecie mówią, że GMO jest dobre."

Następnie przyjechał posiadacz Nagrody Nobla - Marc Van Montagu. Jest to człowiek, który przed laty współpracował z przemysłem tytoniowym wykonując badania tytoniu modyfikowanego genetycznie w latach osiemdziesiątych. I on zaczął twierdzić, że "badania Seraliniego nie są dobre, bo nie miał on dostępu do nasion bakłażana." A przecież moim zadaniem nie było badanie nasion, czy bakłażana. Zlecono mi ponowne wykonanie badań krwi zwierząt karmionych tym bakłażanem i sprawdzenie poprawności badań wykonanych przez Mahyco, badań obejmujących tylko testy krwi. Gdy następnie rząd Indii nie dopuścił bakłażana do uprawy, zaczął się na mnie atak - na przykład, w Rumunii, gdzie trwała debata na temat soi GMO. Tam zaczęto mówić: "Seralini jest zupełnie nieznany, a noblista stwierdził, że badania Seraliniego nie są dobre" - zaczęto słać listy o takiej treści do mojego uniwersytetu i do zarządu telewizji francuskiej, gdzie sugerowano, iż telewizja nie powinna mnie pokazywać, ponieważ laureat Nagrody Nobla miał mnie skrytykować. W odpowiedzi na te ataki 900 naukowców z całego świata stanęło w mojej obronie, a ja tym oszczercom wytoczyłem sprawę sądowa za kłamstwa na mój temat - rozprawa odbędzie się 23 listopada w Paryżu. (Profesor wygrał tę sprawę: Victory for Prof Seralini and independent science - przyp. red.)
gmo.net.pl(*)szokujaca-prawde-na-temat-gmo/

(fr. feuilleton - zeszycik, odcinek powieści) - specyficzny rodzaj publicystyki, krótki utwór dziennikarski (prasowy, radiowy, telewizyjny) utrzymany w osobistym tonie, lekki w formie, wyrażający - często skrajnie złośliwie - osobisty punkt widzenia autora.

Na polach Europy Zachodniej nasila się problem zachwaszczenia kukurydzy nowym chwastem - teosinte. Najgorsze jest to, że łatwo krzyżuje się z kukurydzą, w tym z genetycznie zmodyfikowaną odmianą MON810. Problemy mają już rolnicy w Hiszpanii, Portugalii, Francji i we Włoszech.

Brytyjscy naukowcy znaleźli dowód na możliwość przekazywania genów zapewniających odporność na herbicydy z transgenicznego rzepaku na chwasty. Przez 3 lata badane były chwasty występujące na 28 poletkach obsiewanych w połowie rzepakiem transgenicznym i tradycyjnym. W tym czasie odnaleziono dwie rośliny będące mieszańcami rzepaku i dzikiej gorczycy polnej Sinapis arvensis. Jeden z mieszańców był płodny i odziedziczył po genetycznie zmanipulowanym rzepaku odporność na herbicydy.

- Oficjalnie nikt nic nie wie, ale to oczywiste, że mamy u nas pola z genetycznie modyfikowaną kukurydzą - przyznaje anonimowo opolski specjalista z zakresu rolnictwa. - Kukurydza MON 810 wytwarza białko Bt, które jest naturalnym pestycydem, toksyną zabijającą najbardziej popularnego szkodnika kukurydzy, omacnicę prosowiankę.

Kilka lat temu od zachodniego dystrybutora MON 810 wyciekły do opinii publicznej dane, że w Polsce jest 3 tysiące hektarów upraw takiej kukurydzy. Ile jest obecnie? Mimo obowiązku wprowadzonego przez unijną dyrektywę w 2001 roku - nasze państwo tego nie wie i nie nadzoruje.

Siejąc taką kukurydzę, rolnik nie musi wykonywać kilka razy w ciągu roku oprysków środkiem chemicznym. Oszczędza na opryskach, ma też znacznie wyższe plony. Nie ma się co dziwić, że rolnicy chętnie sięgają po to ziarno.

Siejąc taką kukurydzę, rolnik nie musi wykonywać kilka razy w ciągu roku oprysków środkiem chemicznym. Oszczędza na opryskach, ma też znacznie wyższe plony. Nie ma się co dziwić, że rolnicy chętnie sięgają po to ziarno.

Ja wiem z całą pewnością, że ani dla siebie ani dla swoich dzieci ani dla innych świata korporacji nie chcę.

najwyżej wyjdzie na zero