Gdzieś kiedyś przeczytałem, że jeden z papieży wyklął Polskę, Polaków i polskich władców po tym, jak rozbiliśmy Zakon Krzyżacki. Niestety nie udało mi sie tego zweryfikować, stąd moje pytanie czy to prawda, a jeśli tak, to czy rzeczywiście na mocy prawa kanonicznego żadne sakramenty i święcenia w Polsce nie są ważne?

no to mamy coś na kształt polsko-niemieckiej wojny na obrazki.
były już kartofle odmiany kaczyńskiej, była riposta w postaci eriki steinbach w uniformie ss, a nawet kanclerz merkel z wąsikiem adolfa. teraz mamy die welt z fotografiami jana pawła drugiego i komentarzami, które mają wyśmiać (tak redaktor odpowiedzialny die welt) absurdalną polską wiarę w cuda i procedury kanonizacji, a które polacy traktują jako profanację narodowej świętości.
takie wojenki przerabialiśmy. dość przypomnieć niemiecki satyryczne pismo kladderadatsch, które przed II wojną i w jej trakcie naigrywało się ze wszystkiego co polskie.
teraz przyszła kolej na polski katolicyzm. dostało sie (i słusznie) polskiej wierze w cuda. niemcy wybrali uniwersalny, prosty język krytyki - fotografię i komentarz. na tyle skutecznie, że aż ambasador zaprotestował. dobrze sie dzieje, że ktoś przedstawia absurdy katolików z innej perspektywy. nie łączyłbym tej krytyki z narodowością, akurat niemiecką. protestując należy wszak zastanowić się, czy przypadkiem ktoś będący innego zdania - nie ma racji. forma jest już sprawą drugorzędną.
i jeszcze jedna uwaga. dziennik, który relacjonował całe to wydarzenie, źle przetłumaczył decydujący fragment niemieckiego tekstu. z tłumaczenia wynika, że papieża określa sie mianem niesympatycznego starca. a to akurat chodziło o fikcyjnego ojca aceto balsamico (tzn. ocet balsamiczny, trafne określenie), który jako członek kolegium beatyfikacyjnego głosi wszystkie te brednie o cudach.

Przyszła wiosna. W całym Kraju Rad razcwietały jabłoni i gruszy, wychadziła na bierieg Katiusza, na wysokij bierieg, na krutoj, ale obradujący na Kremlu towarzysze nie wychodzili, obradując do późnej nocy.

- Nu, czto dziełat? - zagaił emisariusz Lew Dawidowicz Zylbersztajnow - poparcie dla Partii nie rośnie. Czas nam tawariszczi znaleźć nowego gieroja Sawietskowo Sajuza, by lud radziecki komunizm pokochał jeszcze mocniej.
- Bojca, politruka?
- Niet, wriacza. Lekarza, takiego, towarzysze, co lud pracujący miast i wsi leczył z takich chorób, jakich amerykańscy imperialiści wyleczyć nie potrafili. Jeden jest problem - wsie charoszy wriacze uże razstrielany. Ci, których zostawiliśmy, nic nie potrafią.
- Wot, durak - wypijając duszkiem stakan Stolicznej mruknął prokurator Andriej Januariewicz Wyszynski - "dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie". Nie chorosziewo wriacza nam nada, lecz naszego czieławieka, z Politbiura. Budziet nasz czieławiek, świadków uleczeń znajdziemy.

Tu zebrani spojrzeli po sobie. Jakże to? Wybrać żywego, by sławę zyskiwał, a potem czystkę zrobił?
- Nie możet być! - ryknęli chórem - musi być taki, co uleczał, będąc już w grobie.
Zylbersztajnow uśmiechnął się, popił, zakąsił i zagaił:
- Dlatego towarzysze proponuję zmarłego równo dwa lata temu Iwana Pawłowicza Wtarowo.
- A uleczył kogo? - westchnęli zebrani.
- Wot, problem - tylko towarzyszka Maria Szymowna Pierrowna skazała, że jej ruki się trzęsły (jak ją poraził kapitalistyczny szpion Parkinson), ale..

Postanowiłem podzielić się moimi przemyśleniami związanymi z 'tolerancją' wyznaniową. Głównie tolerancją Chrześcijan.

Mam przyjemność żyć w otoczeniu i ciągłej styczności z katolicyzmem. Nie mogę narzekać - religia sama w sobie piękna, w najważniejszych kwastiach wszystko przemyślane. Nie zabijaj, nie zdradzaj... itd. Nie żebym panegiryzował ale 'coś' w tym jest. Do głowy przychodzi tylko jedna myśl: jak taka 'ładna' programowo religia może być do tego stopnia nietolerancyjna?

Nie chcę przedstawiać tutaj rozprawy na temat tolerancji dlatego tak wyrywkowo. Już 'nadaję'.

Wszystkie moje bliższe znajomości były determinowane przez doktrynę wiary. Żeńskie znajomości. Z całym szacunkiem: chyba was, Kobiety, długo po mężczyźnie z tego źiobra robili...

Zaczynam się obecnie zastanawiać, czy człowiek niereligijny ma szanse na udany związek. Może to głupio brzmieć ale -niestety- coś w tym jest. Prawdziwą nietolerancyjność widać dopiero w bliższych znajomościach z ludźmi.

Tylko jedna myśl przychodzi do głowy: Czy człowiek nie przysłaniający życia doktryną wiary ma szansę na udany związek.

Oczywiście chodzi mi o relację areligijny - mocnej wiary.

Jestem ciekaw czy jest tutaj chociaż jedna osoba której się taki związek udał...

wielu katolików uważa aborcję za zbrodnię, za morderstwo. nie wiem dlaczego tolerują przy tym chrzest i tresurę w ramach katolickiego wychowania, które nie daje człowiekowi wyboru, a zatem - dehumanizuje go i duchowo okalecza. widzę w tym moralny paradoks, który trudno utrzymać. o co tu chodzi?

tytuł wątku wydaje się żartem, ale czy naprawdę?
relikwie maja w kościele katolickim swe ustalone miejsce. są to nie tylko części ciała świętych, ale również przedmioty ich codziennego użytku. rzecz jasna najcenniejsze są relikwie bezpośrednio związane z jezusem. nie brak też rzekomych pozostałości po apostołach, świętych, męczennikach. no i rzecz jasna - po papieżach. w jednym z kościołów rzymskich (ss vinzenso e anastasio przy piazza trevi) jest kolekcja wnętrzności papieży od sylwestra v do leona xiii, a więc ich wątroby, śledziony i trzustki...
piszę o tym, bo właśnie dowiedziałem się, że już ustawiła się długa kolejka po relikwie związane z janem pawłem ii. nie brak w niej i polskich parafii. nie wiem, jaki organ zostanie przyznany polsce, być może będą to nerki albo pęcherz moczowy. może coś jeszcze dowcipniejszego...
katolicyzm ma wiele zabawnych form kultu, ale ten z relikwiami wydaje się być najbardziej groteskowy i godny odnotowania. ma w sobie coś z makabrycznego fetyszyzmu.
tak. nie ulega wątpliwości: polska czeka na kolejną relikwię.
o miejsce nie ma się co martwić.

www.racjonalista.pl/kk.php/s,3309
Co myślicie o tym tekście? Dla mnie jest wprost boski. Nie wiedziałam, że biblia bywa tak załąmująca. Kiedy zaczęłam to czytać siedziałam na krześle, ale za chwilę padłam ze śmiechu.
Ciekawa jestem waszego zdania na ten temat, bo dla mnie to komedia

Skoro religii naucza się w szkole państwowej za państwowe, nasze, pieniądze, to czy nie powinno być tak, że państwo ustala odpowiedni program nauczania i wymaga jego przestrzegania? Ingerencja w treść religijnego nauczania w szkole wydaje się oczywista. W końcu jest to sprawa publiczna, a nie kościelna.

Witam.
Chciałbym się podzielić swoim spostrzeżeniem. Kościół i państwo zawzięcie zwalczają tzw. "skety" czyli inne grupy religijne o "nietypowych" obrządkach czy "prawdach wiary".
Głównym argumentem w walce jest fakt że sekta wykorzystuje przeważnie mechanizm psychomanipulacji - miłością, bliskością, przyjaźnią aby zwerbować nowego "wyznawcę".
Pytanie.
Czy Kościół w praktyce manipuluje POCZUCIEM WINY wiernych?
Pojęcia grzechu, rozgrzeszenia, zbawienia itp.?

Jestem uczennicą 3 klasy gimnazjum (brzmi jak na spowiedzi xD), tak więc od dwóch i pół roku jestem przygotowywana (bo niestety lub stety nie mogę powiedzieć, że się przygotowuję) do sakramentu bierzmowania. Problem leży w tym, że wcale nie chcę go przyjmować, a nie lubię być do niczego zmuszana. W klasie pierwszej nie sprawiałam większych problemów. Moja katechetka - osoba dość słaba psyc hicznie, chyba sama nie była pewna tego, co do nas mówi. W klasie drugiej miałam kilka spięć z diakonem prowadzącym lekcje katechezy. Nie przychodziłam na zebrania, byłam przez niego wypraszana z klasy, bądź przerywał lekcje i wychodził, gdyż twierdził, że "rozchwiał się psychicznie". Młody człowiek, trochę było mi go żal. Nie przyjmował do wiadomości, że ktoś może mieć odmienne zdanie, nie słyszał niewygodnych pytań. Od nowego roku mam do czynienia z siostrą zakonną, którą osobiście uważam za fanatyczkę. Jej słowa nie podlegają dyskusji. Sama nie mogę zrezygnować z lekcji religii, ani tym bardziej z bierzmowania. Potrzebne mi do tego zaświadczenie rodziców, co moim zdaniem jest obłędem. Czy to, że mam 16 lat znaczy, że nie mogę decydować o sobie? Kiedy spytałam rodziców o zaświadczenie oczywiście zostałam wyśmiana. Mama wciąż i wciąż powtarza mi, żebym odpuściła, przeszła przez to i nie robiła problemów. Mam przyjąć ten sakrament i odnowić przysięgę ze chrztu dla świętego spokoju? Nie chcę robić jej przykrości, ale mimo wszystko ta sytuacja sprawia mi pewien dyskomfort psychiczny. Ciekawa jestem..