wiadomosci(*)zyny_do_aborcji.html?pelna=tak

Co Wy na to? Śmiać się czy płakać?

Witam!
Stegny, nawałnica! Wiatr zawiewa deszcz na okna balkonowe! Nie widać (!!) budynków oddalonych 50m dalej!
Dobrze, że siedzę w domu! (17:47, środa 20.07)

Pozdrawiam

Buszując po książkach z zakresu filozofii,a szczególnie etyki i metafizyki, natknąłem się na pojęcie nihilizmu w kontekście poznawania egzystencji,czy bytu jako takiego.Nim wytłumaczę na czym rzecz polega,to nadmienię, iż przyjąłem to jako nazwę swojej eklektycznej filozofii i żeby było jasne, nie jest to skończona czy zamknięta na amen teoria.W gruncie rzeczy wykładam tu pewne elementy, które planowałbym umieścić w książce, która chodzi mi po głowie od kilku miesięcy.Tak więc,wpis ten ma na celu bycia pilotażem, czy raczej brudnopisem przed właściwym celem, którym zakrzątam swoje myśli.

Nihilizm egzystencjalny zakłada w skrócie,iż życie nie ma sensu czyli celu jako takiego.Słowem mówiąc,żyjemy bez sensu.I tu widzimy pierwszą cechę tejże koncepcji-czyli pesymizm.Druga cecha też jest na "P",a chodzi o "pustotę".By objaśnić w miarę zwięźle i przejrzyście cechy istniejącej filozofii, odpowiednio zmodyfikowanej przeze mnie,pozwolę sobie na przedstawienie jej założeń w punktach:

1.Byt(jako niedefiniowalna świadomość istnienia)oraz kartezjańskie "istnienie" są poddane prawom natury, które są z góry ustalone,niezbywalne i stałe.
1.1.Świadomość istnienia wynika nie z myśli,nie od Boga lecz z wrodzonego instynktu, który powinien być identyfikowany z przejawem duszy, która jest pojęciem transcendentalnym.
1.2.To czego nie pojmuje umysł i nie jest w stanie poznać poprzez doświadczenie,można przypisać duszy.
2.Dusza jest bytem zależnym od ciał,podobnie jak ono jest śmiertelna i może zostać..

Ciekawe wieści z HST.



pluto.jhuapl.edu/news_center/news/20110720.php

Cytat:

Hehe, już to widzę jak sonda trafi w jakąś skałkę... oni powinni najlepiej znać prawdopodobieństwo, poza tym mają tam jeszcze trochę paliwa.

Wczoraj późnym wieczorem spacerowałem pod lasem nieopodal domu i na szosie ujrzałem przykry widok: żmiję najwyraźniej rozjechaną przez jakiegoś nieostrożnego kierowcę. Biedne zwierzątko jeszcze wiło ogonem, był to średniej wielkości egzemplarz (miał może 30 cm na oko), ze ślicznym, klasycznym zygzakowatym srebrzysto-czarnym deseniem.
Oburzające jest, jak bardzo nonszalanccy są polscy kierowcy, zamiast zwolnić i przepuścić zwierzę, które im nic nie zrobiło, jadą sobie jak gdyby nigdy nic i miażdżą Bogu ducha winną gadzinę. A przecież to nie żmija jest gościem w ich domu, tylko oni w jej.
Ku refleksji nad naszą ekologiczną świadomością.

Ja noszę kaloszę
Ty nosisz kalosisz
On nosi kalosi.

My nosimy kalosimy
Wy nosicie kalosicie
Oni noszą kaloszą.

Wiele osób w ostatnich dniach zadaje to pytanie: po co jest deszcz. Nie, proszę nie prychać ze zniecierpliwieniem, pytanie to tylko pozornie jest banalne.
Otóż warto zauważyć, że w tak postawionym pytaniu niesie się domniemanie jakiejś celowości naturalnego zjawiska a stąd już tylko krok do uwolnienia umysłu z ryzów rozumu i puszczenia go samopas na łąki animizmu. Stawiam hipotezę, że sformułowanie "po co jest deszcz" jest pozbawione sensu i należałoby je zastąpić raczej pytaniem "dlaczego pada".
Temat ten zwrócił moją uwagę, kiedy zdenerwowana mama jakiegoś małego chłopczyka po ochlapaniu przez jadący z nieprzepisową prędkością samochód próbowała się jakoś ogarnąć i usłyszała je od swojego dziecka. Powszechne ujmowanie zjawisk ze swojej natury bezcelowych wydaje się być jakąś wrodzoną skłonnością ludzkiego umysłu, być może uwarunkowaną ciągłym dążeniem do porządkowania obrazu świata. Ze szczególną natarczywością to pytanie atakuje wczasowiczów spędzających swój urlop w górach, tych zwłaszcza, którzy nie przeanalizowali wieloletnich średnich opadów dla poszczególnych miesięcy na obszarze pogórza i Karpat, z których to jednoznacznie wynika, że lipiec jest najgorszym możliwym miesiącem (pod względem sumy opadów) dla planowania w tych rejonach udanego wypoczynku.
Oczywiście kapłani podchwytują tak, nieprawidłowo postawione pytanie, ale tylko wtedy, kiedy taka interpreta..

Jeśli brać opcje nazwijmy go 'ponadbogiem', czyli ktoś kto stworzył ufoludki na planecie sigma. Bo ja sobie nie wyobrażam tradycyjnego bóstwa chrześcijańskiego w kosmicznym tłumie innych istot. haha

Jak dobrze wiemy każdy z nas ceni sobie prywatność. Szczególne problemy z zachowaniem prywatności mają osoby stojące na piedestałach muzyki sportu czy polityki.
Życie prywatne z dala od wścibskich oczu to jeden z luksusów na, który nie często mogą sobie pozwolić osoby publiczne.
A co, jeśli ktoś wpadnie przez własną głupotę?

Na marginesie wątku www.racjonalista.pl/forum.php/s,435836 pozwalam sobie na skomentowanie pewnych aspektów czasowości rzeczywistości przepuszczonych przez pryzmat ontologiczny trójkąta czas-pieniądz-kobieta. Otóż, jak już kilkakrotnie na tym forum pisałem a z tym zgadza się większość racjonalistów, dobrze jest uściślić niektóre relacje między rozpatrywanymi zjawiskami. O ile zakładam w tym wątku, że pojęcia "czas", "pieniądz" i "kobieta" są nam dane jako pewna naoczność niewymagająca definiowania (oczywiście jest to pewne uproszczenie konieczne dla stworzenia przejrzystego modelu), to interesuje nas to wszystko, co te pojęcia ze sobą łączy w spójny obraz, pozwalający na wyjaśnienie całego uniwersum obserwowanych zjawisk, które składają się na to, co nazywamy naszym doświadczeniem egzystencjalnym. Z pewnością bowiem dla każdego interesujące jest pytanie o rzeczywisty status niektórych pojęć w ich odniesieniu do obserwatora, jako że o rzeczach samych w sobie nie ma nam co marzyć. I tak stąd już tylko jeden krok prowadzi nas do pytania: czym, a może kim jest kobieta. Chcąc na to odpowiedzieć, trzeba sięgnąć po zaawansowaną metodologię matematyczną. Aby nie przedłużać wywodu w obawie, że nadmiar filozoficznej terminologii wtłoczony w niewielkie objętościowo ramy tego Forum może łatwo przeobrazić się w pseudonaukowy bełkot, przedstawiam oto notatkę z jednego z wykładów fizyki na uczelni amerykańskiej, która pomoże nam wyjść poza mglistą nieokreśloność nie dających się zwerbalizować..

Wyobraźmy sobie taką sytuacje: lecąca piłka została zatrzymana w czasie - skąd mamy wiedzieć czy jest obdarzona w energie?