Małpy z Vrindavan.


Nowy rok we Vrindavan, ognie fajerwerków
barwią już niebo pozbawione chmur.
Małpy biegną przed siebie skulone od dźwięków,
nie znają celu, przeraża je huk.

Zdaje się, że świat kona, nie ma gdzie uciekać;
na próżno skaczą z wysokich murów,
ich twarze strach przekuwa w oblicza z kamienia,
zmienione milczą jak maski bólu;

z masywnych dachów świątyń bezradne spadają;
w grozę ścian walą ich łby kosmate
i kłębią się bezwładnie ślepe kanonadą,
nie znając święta, żegnają trwanie.

W ich myślach tłok obrazów chce szukać przyczyny,
refleksji szkodzą instynkty władcze.
Najpierw trzeba uciekać, dumać w lepszej chwili,
wśród członków stada, z bananem w łapie.

Teraz nie ma nadziei, znikły miejsca znane;
w trupich rozbłyskach zatonął ich kraj.
Zalany mrokiem bazar więzi je w rozkładzie,
a konary drzew szczerzą się w błyskach.

Nagle zapada cisza, gaśnie nocny pożar,
powraca księżyc, srebrne liany gwiazd;
małpy strach jeszcze ściga, co w ich myślach osiadł,
lecz wódz już stanął i resztę wzywa.

Wraca stada hierarchia, dostaje w kark młodzik,
co blisko samic siadł roztargniony,
wnet powraca zmęczenie, nikt nie spał tej nocy,
nie jest im miły czas mrocznej pory;

wtedy śmiałe są węże, czerń wspiera ich łowy,
małpom zamyka ich oczy chytre.
Czują się więc zgubione, pełne melancholii,
Do sióstr się tulą, głowami skryte.

Jednak stada przewodnik jeszcze nie zasnął,
łapy podwinął, uważnie patrzy,
tam gdzie płonęło niebo, które nagle zgasło.
Łapą łeb drapie, chwieje się cały...

Jehowa pragnie ratować ludziom życie!
Opis zachowania Jonasza pokazuje jak bardzo ludzkie widzenie spraw uzależnione jest o ludzkiego samolubstwa i egozmu.
Pycha i wyobrażenia swej osoby dominują nad racjonalizmem i szczerością.
Jonasz — był posępny. Bóg miłosiernie darował życie tysiącom ludzi.
Prorok zaś pozwoliłby im zginąć!
Jak pamiętamy, Jehowa postanowił odpuścić winę i ocalić tych, którzy wcześniej wrogo się odnosili do Jego ludu.
Przykład ten dowodzi, że człowiek nieraz nie potrafi pojąć wielkiej wyrozumiałości Boga ani tak jak On cenić cudzego życia. Gdy Jehowa oszczędził mieszkańców Niniwy, „Jonaszowi bardzo się to nie podobało i zapałał gniewem”.
Czy to możliwe, by własne odczucia były dla niego ważniejsze niż okazanie miłosierdzia i uratowanie wielu istnień? Być może uważał, że jeśli Niniwczycy nie zginą, on jako prorok straci twarz (Jonasza 4:1, 10, 11).
A co powiedzieć o naszych czasach, kiedy to szybko przybliża się dzień wykonania wyroków Jehowy?
Czytasz:
"Jehowa wprowadza w czyn to, co prawe,
oraz sądownicze rozstrzygnięcia na rzecz wszystkich oszukiwanych";
"Rozbłysnął w ciemności jako światło dla prostolinijnych.
Jest łaskawy i miłosierny, i prawy";
"Jehowa jest łaskawy i prawy;
i Bóg nasz to Ten, który okazuje miłosierdzie"(Psalm 103:6; 112:4; 116:5).
Zastanówmy się:
Co zrobić, żeby lepiej zrozumieć i docenić miłosierdzie Boże?
Jak pomóc osobom przejawiającym skruchę odnieść większy pożytek z dobroci Jehowy? Innymi słowy, jak naśladować..

Wychodzę z Bystrzycy około południa. Zagadałam się, a chcę jeszcze dzisiaj dotrzeć do Jagodnej. Jest gorąco. Asfalt ugina się miękko pod butami. Mijani ludzie patrzą współczująco na mój wielki plecak. Uśmiecham się. Człowiek i tak niesie tylko tyle, ile jest w stanie. Nigdy więcej.
Miasto żegna mnie figurą Chrystusa na krzyżu. Wymalowana na płaskiej blasze zdaje się rozpływać w gorącym powietrzu. Gorący, blaszany Jezus. Rozłożone bezradnie, wychudłe ręce. Nienaturalnie wątłe w stosunku do tułowia. Tułowia z zapadniętą klatką piersiową i rozdętym brzuchem. Taki brzuch mają umierające z głodu dzieci. Bóg bezsilny, bezradny w swojej kiczowatej formie, a jednocześnie bezwstydnie trwający w trupim rozkładzie. Nawet kolor blachy jest spójny z tym wrażeniem. Blado-brudno-niebiesko-różowa. Jak sine ciało w długoletnim konwulsyjnym wysiłku umierania. Kiedy podnosisz oczy wyżej - trafiasz na twarz, na której jest samo cierpienie. Bez początku i końca. Bez możliwości ulgi.
Ta figura wielkości człowieka zawieszona na czarnym krzyżu nad chodnikiem budzi myśli o morderstwie z litości.
Niemożliwe.
Nikt z wyznawców tego nie zrobi. Będą oglądać nadal tę nieporadnie naiwną wersję odpoczątkoludzkościowego dylematu śmierci. Będą ją mijać chodząc, biegnąc, gadając. Aż przestaną widzieć. Aż stanie się dla każdego tym, czym była na początku, jest teraz i będzie zawsze... kawałkiem sinej blachy.
Patrzę na blaszanego boga po raz ostatni i ruszam w drogę.

Proponuję dyskusję nad racjonalną definicją i teorią duchowości.
Cel tych rozważań określam dość swobodnie za pomocą przewrotnej parafrazy 7. tezy z Traktatu: "By można było powiedzieć jak najwięcej, czyli teoretyczne przekraczanie obszarów milczenia."

Chciałbym się dowiedzieć co sądzą ateiści o proroctwie Daniela, mianowicie proroctwie o 70 tygodniach?

Jest to zdecydowanie dowód że proroctwa biblijne są prawdziwe.

Tak się wahałam czy wsadzić to w naukę czy kawały... Niech będzie tutaj

Ci wybitni naukowcy zostali uhonorowani Ignoblami za:

DIETETYKA - Massimiliano Zampini i Charles Spence za zademonstrowanie, że jedzenie lepiej smakuje, jeśli ... lepiej brzmi (przedmiotem badań były chipsy).

POKÓJ - Szwajcarska Federalna Komisja Etyki ds. Biotechnologii Nieczłowieczej i obywatele Szwajcarii za przyjęcie zasady prawnej, która głosi, że rośliny mają godność.

ARCHEOLOGIA - Astolfo Gomes de Mello Araujo i Jose Carlos Marcelino za wykazanie, że pancerniki mogą wypaczyć historię, mieszając zawartość archeologicznego wykopaliska.

BIOLOGIA - Marie-Christine Cadiergues, Christel Joubert i Michel Franc za odkrycie, że pchły żyjące na psie potrafią skakać wyżej niż pchły żyjące na kocie.

MEDYCYNA - Dan Ariely za zademonstrowanie, że kosztowne placebo jest skuteczniejsze od taniego.

EKONOMIA - Geoffrey Miller, Joshua Tyber i Brent Jordan za odkrycie, że tancerki egzotyczne zarabiają więcej, gdy są w szczytowym okresie płodności.

FIZYKA - Dorian Raymer i Douglas Smith za udowodnienie, że sterty sznurków lub włosów muszą się kiedyś poplątać.

CHEMIA - Sheree Umpierre, Joseph Hill i Deborah Anderson za odkrycie plemnikobójczych właściwości coca-coli oraz C.Y. Hong, C.C. Shieh, P. Wu i B.N. Chiang za udowodnienie, że to nieprawda.

Zakładając hipotetycznie, że Boga nie ma to i tak ateista nigdy się o tym nie przekona.
wiadomosci(*)csNzE1NDExNCwwLGZvcnVtMDAxLmpz

niewiarygo(*)34,wiadomosc.html?ticaid=68a6d

Wygląda na to, że tak.

Coraz bliżej tej daty i wszędzie słychać, że coś ma się dziać... Ziemia ma się zatrzymać, bieguny zamienić miejscami; powodzie, klęski żywiołowe, zagłada ludzkości bądź prawie całej ludzkości. Nie wiem co o tym myśleć, to znaczy, wiem, że to z pewnością wyssane z palca brednie. Ale co wy o tym sądzicie? Co sądzi o tym świat nauki? Czekam na opinie i krytykę:D

Czy przystoi ateiście nosić imię związane z Bogiem skoro w niego nie wierzy? Mateusz – imię męskie pochodzenia biblijnego, wywodzące się od hebrajskiego wyrazu Mattej, imienia Mattanjah, Matisyahu oznaczającego "dar od Boga".